IMIO haalt 12 miljoen dollar seed op onder leiding van Sofinnova Partners om oogstresten om te zetten in nutriëntentegoed
Sofinnova Partners leidt de seedronde van 12 miljoen dollar van IMIO. Re-Gen leverde in proeven 11,9 bushels per acre extra maïs op.
IMIO, een Amerikaanse fabrikant van biologicals voor de landbouw, kondigde op 20 oktober 2026 een seedronde van 12 miljoen dollar aan. Sofinnova Partners leidde de ronde, met deelname van Cultivate Next, het durfkapitaalfonds van Chipotle, en verder Starshot Capital, Grow Together Salinas, Earth Foundry en Serra Ventures. AgFunderNews zet het tot nu toe opgehaalde kapitaal op 16,5 miljoen dollar. Het bedrijf werd in 2019 opgericht door Charles Smith, oprichter en algemeen directeur, en is van Vermont naar Chicago in Illinois verhuisd, waar het geld een hoofdkantoor, laboratorium en biofabricagelocatie betaalt die volgens AgNavigator in het tweede kwartaal van 2027 klaar moet zijn.
Het product heet Re-Gen, een korrelbehandeling die op de oogstresten wordt gestrooid en niet in de bodem, verkocht als Re-Gen for Row Crops en Re-Gen for Produce en geregistreerd als biostimulant in alle 50 Amerikaanse staten. De micro-organismen komen van nature voor en zijn niet genetisch gemodificeerd. Ze worden apart gekweekt, gevriesdroogd en vervolgens in vaste verhoudingen gemengd tot een poeder dat twaalf maanden of langer houdbaar is. IMIO kiest voor vriesdrogen in plaats van sproeidrogen met warmte, dat volgens het bedrijf de ligninafbrekende schimmels zou doden die het werk doen. Toediening gebeurt meestal in het voorjaar, rond het zaaien.
De onderbouwing komt uit proeven op meer dan 10.000 acre in het Midwesten. Bij maïs bedroeg de gemiddelde meeropbrengst 11,9 bushels per acre, met individuele uitkomsten van 5,32 tot 22,67 bushels. Het bedrijf noemt nutriëntentegoeden tot 120 dollar per acre in akkerbouw en besparingen op grondbewerking tot 120 dollar per acre in de groenteteelt. Het heeft aan meer dan 100 klanten geleverd en de formuleringen zijn octrooi aangevraagd.
Het verhaal richt zich op het geloofwaardigheidsprobleem van de categorie en niet op een opbrengstbelofte. De CropLife Biologicals Survey 2026 wees uit dat 39 procent van de agrarische handelaren en adviseurs gebrek aan vertrouwen als belangrijkste drempel voor adoptie noemt. Smith zei tegen AgFunderNews dat de constantheid van het effect de grootste hindernis is geweest voor brede toepassing en voor vertrouwen in biologicals. In het persbericht over de ronde stelde hij: „Boeren verdienen betrouwbare partners en producten.” Guillaume Baxter, partner bij Sofinnova Partners, bracht het agronomisch: oogstresten zijn „een grote uitdaging voor boeren, die de bodemproductiviteit aantast en de kosten van productiemiddelen opdrijft”.
Waarom dit telt voor AgTech-oprichters: het leerzame aan deze ronde zijn niet de microben, maar de post in de bedrijfsboekhouding waarop het product landt. Oogstresten zijn vrijwel overal een kostenpost. Een behandeling die er een nutriëntentegoed van maakt, pleit dus tegen een uitgave die de teler toch al draagt, en niet tegen een opbrengstbelofte die pas bij de oogst wordt afgerekend. Dat argument wint u sneller, en u ziet het terug in het areaal. De tweede les is formulering als slotgracht. Niet gemodificeerde bodemorganismen kan menig laboratorium isoleren. Wat IMIO in Chicago werkelijk financiert, is de vriesdroog- en menglijn, want wat telt is of de organismen nog leven wanneer de strooier langskomt. Wie productie als een vraagstuk voor later behandelt, komt het meestal terug tegen als een vertrouwensprobleem, en het CropLife-cijfer is de rekening die de hele categorie daarvoor betaalt. Ten derde: lees de aandeelhouderslijst. Een Europese investeerder in life sciences leidt en de durfkapitaaltak van een restaurantketen zit ernaast. Dat is de vorm van een ronde waarin de afnemer verderop in de keten de agronomie meefinanciert. Verandert uw product wat een voedingsbedrijf over zijn keten kan zeggen, dan hoort de balans van dat bedrijf veel eerder op uw financieringskaart dan die van een strategische partij uit de productiemiddelenindustrie.
IMIO haalt 12 miljoen dollar seed op onder leiding van Sofinnova Partners om oogstresten om te zetten in nutriëntentegoed
Het durfkapitaalfonds van Chipotle doet mee. De fabrikant uit Chicago brengt zijn gevriesdroogde microben van veldproeven in het Midwesten naar commerciële schaal.
IMIO, een Amerikaanse fabrikant van biologicals voor de landbouw, kondigde op 20 oktober 2026 een seedronde van 12 miljoen dollar aan. Sofinnova Partners leidde de ronde, met deelname van Cultivate Next, het durfkapitaalfonds van Chipotle, en verder Starshot Capital, Grow Together Salinas, Earth Foundry en Serra Ventures. AgFunderNews zet het tot nu toe opgehaalde kapitaal op 16,5 miljoen dollar. Het bedrijf werd in 2019 opgericht door Charles Smith, oprichter en algemeen directeur, en is van Vermont naar Chicago in Illinois verhuisd, waar het geld een hoofdkantoor, laboratorium en biofabricagelocatie betaalt die volgens AgNavigator in het tweede kwartaal van 2027 klaar moet zijn.
Het product heet Re-Gen, een korrelbehandeling die op de oogstresten wordt gestrooid en niet in de bodem, verkocht als Re-Gen for Row Crops en Re-Gen for Produce en geregistreerd als biostimulant in alle 50 Amerikaanse staten. De micro-organismen komen van nature voor en zijn niet genetisch gemodificeerd. Ze worden apart gekweekt, gevriesdroogd en vervolgens in vaste verhoudingen gemengd tot een poeder dat twaalf maanden of langer houdbaar is. IMIO kiest voor vriesdrogen in plaats van sproeidrogen met warmte, dat volgens het bedrijf de ligninafbrekende schimmels zou doden die het werk doen. Toediening gebeurt meestal in het voorjaar, rond het zaaien.
De onderbouwing komt uit proeven op meer dan 10.000 acre in het Midwesten. Bij maïs bedroeg de gemiddelde meeropbrengst 11,9 bushels per acre, met individuele uitkomsten van 5,32 tot 22,67 bushels. Het bedrijf noemt nutriëntentegoeden tot 120 dollar per acre in akkerbouw en besparingen op grondbewerking tot 120 dollar per acre in de groenteteelt. Het heeft aan meer dan 100 klanten geleverd en de formuleringen zijn octrooi aangevraagd.
Het verhaal richt zich op het geloofwaardigheidsprobleem van de categorie en niet op een opbrengstbelofte. De CropLife Biologicals Survey 2026 wees uit dat 39 procent van de agrarische handelaren en adviseurs gebrek aan vertrouwen als belangrijkste drempel voor adoptie noemt. Smith zei tegen AgFunderNews dat de constantheid van het effect de grootste hindernis is geweest voor brede toepassing en voor vertrouwen in biologicals. In het persbericht over de ronde stelde hij: „Boeren verdienen betrouwbare partners en producten.” Guillaume Baxter, partner bij Sofinnova Partners, bracht het agronomisch: oogstresten zijn „een grote uitdaging voor boeren, die de bodemproductiviteit aantast en de kosten van productiemiddelen opdrijft”.
Waarom dit telt voor AgTech-oprichters: het leerzame aan deze ronde zijn niet de microben, maar de post in de bedrijfsboekhouding waarop het product landt. Oogstresten zijn vrijwel overal een kostenpost. Een behandeling die er een nutriëntentegoed van maakt, pleit dus tegen een uitgave die de teler toch al draagt, en niet tegen een opbrengstbelofte die pas bij de oogst wordt afgerekend. Dat argument wint u sneller, en u ziet het terug in het areaal. De tweede les is formulering als slotgracht. Niet gemodificeerde bodemorganismen kan menig laboratorium isoleren. Wat IMIO in Chicago werkelijk financiert, is de vriesdroog- en menglijn, want wat telt is of de organismen nog leven wanneer de strooier langskomt. Wie productie als een vraagstuk voor later behandelt, komt het meestal terug tegen als een vertrouwensprobleem, en het CropLife-cijfer is de rekening die de hele categorie daarvoor betaalt. Ten derde: lees de aandeelhouderslijst. Een Europese investeerder in life sciences leidt en de durfkapitaaltak van een restaurantketen zit ernaast. Dat is de vorm van een ronde waarin de afnemer verderop in de keten de agronomie meefinanciert. Verandert uw product wat een voedingsbedrijf over zijn keten kan zeggen, dan hoort de balans van dat bedrijf veel eerder op uw financieringskaart dan die van een strategische partij uit de productiemiddelenindustrie.
