Mycofeast koopt Daisy Lab en brengt een lactoferrineprogramma van 500 liter naar een platform van 16 miljoen liter
Mycofeast koopt de Nieuw-Zeelandse lactoferrineontwikkelaar Daisy Lab en brengt een programma van 500 liter naar een plant van 16 miljoen liter.
Mycofeast, een Brits bedrijf in industriële biotechnologie, heeft Daisy Lab overgenomen, een in Auckland gevestigd bedrijf dat met precisiefermentatie proteïnen maakt die het omschrijft als bio-identiek aan zuivelproteïnen. FoodBev Media, Green Queen en vegconomist berichtten op 15 oktober 2026 over de transactie. De financiële voorwaarden zijn niet bekendgemaakt. Met Daisy Lab krijgt de groep haar eerste activiteiten in Australazië, en de koper presenteert de stap als een entree in Azië en de Pacific.
Daisy Lab werkt aan recombinante wei-eiwitten, waaronder bèta-lactoglobuline en lactoferrine. Het verst gevorderde programma is een bovine lactoferrine met hoge opbrengst, waarvan het proces naar 500 liter fermentatie is gebracht. Het bedrijf maakte ook recombinante menselijke lactoferrine op laboratoriumschaal, maar zette dat werk eind vorig jaar stil. Lactoferrine wordt gebruikt in gespecialiseerde voeding en gezondheidsproducten, en Green Queen schat de kosten van gezuiverd materiaal op 600 tot 2.000 dollar per kilogram, wat verklaart waarom een fermentatieroute kapitaal aantrekt.
De koper brengt precies wat Daisy Lab miste. Mycofeast werd in 2023 opgericht, heeft een biotechnologische vestiging in Californië en een fermentatiefabriek in Europa met 16 miljoen liter capaciteit. Het portfolio omvat al carotenoïden, zuivelproteïnen en andere biologisch geproduceerde ingrediënten, en het innovatieplatform Evolutia Bio combineert ontdekking met kunstmatige intelligentie, screening met hoge doorvoer en genetische engineering. Witek Hruzewicz, algemeen directeur van Mycofeast, zei over de sector: „De sector komt niet tekort aan uitzonderlijke wetenschap.” en noemde de overgenomen partij „sterk complementair aan wat wij aan het bouwen zijn”.
Daisy Lab zat volgens Green Queen niet in een verkoopproces, en de gesprekken kwamen voort uit een bestaande relatie als partner en klant. De drie oprichters, Irina Miller, Nikki Freed en Emily McIsaac, nemen functies op in de bredere groep, en Miller zegt dat de transactie geen ontslagen met zich meebrengt. Het lactoferrineprogramma loopt door naast het team van Evolutia Bio in Californië, en de komende twaalf maanden zijn bestemd voor verdere opschaling, toelatingsaanvragen, klantproeven en overdracht van het proces naar de fabriek van de groep. Miller, medeoprichter en algemeen directeur van Daisy Lab, wees op het kapitaal dat het bedrijf moeizaam ophaalde en vatte de afweging zo samen: „Wat veel minder rationeel wordt, is proberen elke capaciteit rond die technologie zelf op te bouwen”, en voegde toe dat „Mycofeast ons toegang geeft tot een veel breder wetenschappelijk, productie- en commercieel platform”. Ter vergelijking wijst Green Queen erop dat Vivici in de Verenigde Staten al een zelf bevestigde GRAS-status heeft voor zijn bovine lactoferrine, zodat de toelatingsrace is begonnen.
Waarom dit telt voor AgTech-oprichters: het schaarse goed in precisiefermentatie is niet langer de stam, maar de tank, het dossier en de klant. Daisy Lab had een werkend proces voor bovine lactoferrine op 500 liter en een geloofwaardig wetenschappelijk team, en concludeerde toch dat het zelf opbouwen van productie, regelgeving en commercie rond dat proces de verkeerde besteding van het resterende kapitaal was. De afstand van 500 liter tot 16 miljoen is ongeveer vier ordes van grootte, en tegen de huidige kapitaalkosten overbrugt geen seed of serie A die, in Europa net zo min als elders. Daar volgen twee praktische gevolgen uit. Ten eerste: wie de productie zelf wil bezitten, hoort de capaciteitsvraag in de serie A te zetten en niet in de serie B, want het antwoord bepaalt of u eigen vermogen of projectfinanciering ophaalt, en dat zijn andere investeerders met andere tijdlijnen. Ten tweede is een verkoop aan de eigenaar van de fermentoren nu een realistisch basisscenario en geen mislukking, wat pleit voor een schone aandeelhoudersstructuur, overdraagbaar intellectueel eigendom en procesdocumentatie die een technologieoverdracht doorstaat. Niet bekendgemaakte voorwaarden bij een met risicokapitaal gefinancierd bedrijf waarvan de directie financieringsproblemen toegeeft, duiden zelden op een hoge prijs, en oprichters doen er goed aan dat eerlijk mee te nemen in hun model. De andere kant is even reëel: de wetenschap verhuist mee, het team verhuist mee, en een programma dat bij gebrek aan een fabriek was blijven steken, heeft er nu een.
Mycofeast koopt Daisy Lab en brengt een lactoferrineprogramma van 500 liter naar een platform van 16 miljoen liter
De Britse groep in industriële biotechnologie neemt het precisiefermentatiebedrijf uit Auckland over tegen niet bekendgemaakte voorwaarden, krijgt haar eerste vestiging in Australazië en neemt een programma voor bovine lactoferrine over dat 500 liter had bereikt.
Mycofeast, een Brits bedrijf in industriële biotechnologie, heeft Daisy Lab overgenomen, een in Auckland gevestigd bedrijf dat met precisiefermentatie proteïnen maakt die het omschrijft als bio-identiek aan zuivelproteïnen. FoodBev Media, Green Queen en vegconomist berichtten op 15 oktober 2026 over de transactie. De financiële voorwaarden zijn niet bekendgemaakt. Met Daisy Lab krijgt de groep haar eerste activiteiten in Australazië, en de koper presenteert de stap als een entree in Azië en de Pacific.
Daisy Lab werkt aan recombinante wei-eiwitten, waaronder bèta-lactoglobuline en lactoferrine. Het verst gevorderde programma is een bovine lactoferrine met hoge opbrengst, waarvan het proces naar 500 liter fermentatie is gebracht. Het bedrijf maakte ook recombinante menselijke lactoferrine op laboratoriumschaal, maar zette dat werk eind vorig jaar stil. Lactoferrine wordt gebruikt in gespecialiseerde voeding en gezondheidsproducten, en Green Queen schat de kosten van gezuiverd materiaal op 600 tot 2.000 dollar per kilogram, wat verklaart waarom een fermentatieroute kapitaal aantrekt.
De koper brengt precies wat Daisy Lab miste. Mycofeast werd in 2023 opgericht, heeft een biotechnologische vestiging in Californië en een fermentatiefabriek in Europa met 16 miljoen liter capaciteit. Het portfolio omvat al carotenoïden, zuivelproteïnen en andere biologisch geproduceerde ingrediënten, en het innovatieplatform Evolutia Bio combineert ontdekking met kunstmatige intelligentie, screening met hoge doorvoer en genetische engineering. Witek Hruzewicz, algemeen directeur van Mycofeast, zei over de sector: „De sector komt niet tekort aan uitzonderlijke wetenschap.” en noemde de overgenomen partij „sterk complementair aan wat wij aan het bouwen zijn”.
Daisy Lab zat volgens Green Queen niet in een verkoopproces, en de gesprekken kwamen voort uit een bestaande relatie als partner en klant. De drie oprichters, Irina Miller, Nikki Freed en Emily McIsaac, nemen functies op in de bredere groep, en Miller zegt dat de transactie geen ontslagen met zich meebrengt. Het lactoferrineprogramma loopt door naast het team van Evolutia Bio in Californië, en de komende twaalf maanden zijn bestemd voor verdere opschaling, toelatingsaanvragen, klantproeven en overdracht van het proces naar de fabriek van de groep. Miller, medeoprichter en algemeen directeur van Daisy Lab, wees op het kapitaal dat het bedrijf moeizaam ophaalde en vatte de afweging zo samen: „Wat veel minder rationeel wordt, is proberen elke capaciteit rond die technologie zelf op te bouwen”, en voegde toe dat „Mycofeast ons toegang geeft tot een veel breder wetenschappelijk, productie- en commercieel platform”. Ter vergelijking wijst Green Queen erop dat Vivici in de Verenigde Staten al een zelf bevestigde GRAS-status heeft voor zijn bovine lactoferrine, zodat de toelatingsrace is begonnen.
Waarom dit telt voor AgTech-oprichters: het schaarse goed in precisiefermentatie is niet langer de stam, maar de tank, het dossier en de klant. Daisy Lab had een werkend proces voor bovine lactoferrine op 500 liter en een geloofwaardig wetenschappelijk team, en concludeerde toch dat het zelf opbouwen van productie, regelgeving en commercie rond dat proces de verkeerde besteding van het resterende kapitaal was. De afstand van 500 liter tot 16 miljoen is ongeveer vier ordes van grootte, en tegen de huidige kapitaalkosten overbrugt geen seed of serie A die, in Europa net zo min als elders. Daar volgen twee praktische gevolgen uit. Ten eerste: wie de productie zelf wil bezitten, hoort de capaciteitsvraag in de serie A te zetten en niet in de serie B, want het antwoord bepaalt of u eigen vermogen of projectfinanciering ophaalt, en dat zijn andere investeerders met andere tijdlijnen. Ten tweede is een verkoop aan de eigenaar van de fermentoren nu een realistisch basisscenario en geen mislukking, wat pleit voor een schone aandeelhoudersstructuur, overdraagbaar intellectueel eigendom en procesdocumentatie die een technologieoverdracht doorstaat. Niet bekendgemaakte voorwaarden bij een met risicokapitaal gefinancierd bedrijf waarvan de directie financieringsproblemen toegeeft, duiden zelden op een hoge prijs, en oprichters doen er goed aan dat eerlijk mee te nemen in hun model. De andere kant is even reëel: de wetenschap verhuist mee, het team verhuist mee, en een programma dat bij gebrek aan een fabriek was blijven steken, heeft er nu een.