Verley fermenteert wei-eiwit in tanks van 200.000 liter, verkoop gepland voor 2027
Het bedrijf uit Lyon produceert bèta-lactoglobuline op 200 kubieke meter bij een loonproducent en zegt op dezelfde prijs te zitten als Arla
Verley, het Lyonse bedrijf voor precisiefermentatie dat eerder Bon Vivant heette, produceert bèta-lactoglobuline in tanks van 200 kubieke meter en wil volgend jaar beginnen met commerciële verkoop. Medeoprichter en algemeen directeur Stéphane Mac Millan zette de stand van zaken uiteen in een interview dat AgFunderNews op 6 oktober 2026 publiceerde: „Op dit moment fermenteren wij in tanks van 200 kubieke meter (200.000 liter).” Het bedrijf sloot in februari 2026 een Series A van 32 miljoen euro, geleid door Alven, met deelname van Blast, het door Bpifrance onder France 2030 beheerde French Tech Seed fund, Sofinnova, Sparkfood, Captech en Founders Future.
Bèta-lactoglobuline, of BLG, is het wei-eiwit dat het functionele gedrag meebrengt waar de levensmiddelenindustrie om vraagt: het blijft oplosbaar en helder bij lage pH en onder hittebehandeling, en dat is precies wat een drank in staat stelt een hoge eiwitlading te dragen zonder krijtachtig te worden. Verley verkoopt het als FermWhey Native, een wei-eiwit met 95 procent BLG, en FermWhey MicroStab, een microgeparticuleerde en gefunctionaliseerde variant. Mac Millan noemt meer dan 20 toepassingen in food en beverage en geeft twee concrete formuleringscijfers: 25 gram eiwit in een shot van 100 milliliter, en UHT-drinkyoghurt die volgens hem „op zijn best begrensd is op 9% eiwit [naar gewicht]” en die tot 13 procent is gebracht.
De prijsvergelijking onderscheidt dit bericht van de meeste aankondigingen in precisiefermentatie. Mac Millan zegt dat Arla BLG uit melk wint en verkoopt „voor meer dan 40 dollar per kilo, en dat is dezelfde prijs als bij ons”, waarmee Verley gelijk staat met de gevestigde zuivelroute en er niet boven. Op regelgevend vlak kreeg het bedrijf in september 2025 in de Verenigde Staten een GRAS-brief zonder bezwaren, de eerste voor gefunctionaliseerde zuiveleiwitten uit precisiefermentatie. Canada loopt nog. Voor Europa verwacht Mac Millan goedkeuring via de novel-foodprocedure „in de komende twee tot drie jaar”. Commercieel richt het bedrijf zich op Noord-Amerika, Europa en de Golfregio.
Wat nog opgelost moet worden is de downstream, de zuiveringsstap na de fermentor. „DSP is wat je zuivering na fermentatie noemt: hoe haal je precies dat eiwit eruit, en alleen dat eiwit [uit de fermentatievloeistof]?”, zei Mac Millan, en hij voegde toe dat „het idee is om zo veel als 100% [van het geproduceerde eiwit] terug te winnen, als het kan”. Hij wil dat werk in de komende maanden afronden en volgend jaar beginnen met commercialiseren. De batches van 200 kubieke meter lopen bij een loonproducent en niet in een eigen fabriek.
Waarom dit telt voor AgTech-oprichters: het bepalende cijfer is hier niet de tankgrootte, maar de 40 dollar per kilo. Precisiefermentatie heeft tien jaar lang kostencurves verkocht die op een toekomstige schaal bij pariteit zouden uitkomen, en de bedrijven die de correctie van 2024-2025 doorkwamen zijn die welke stopten met het beloven van commodity-economie en een eiwit opzochten waarvan de bestaande prijs al hoog is omdat het bestaande proces al moeilijk is. Uit melk gewonnen BLG is een fractie met laag rendement en hoge waarde: daarom kan Arla meer dan 40 dollar vragen, en daarom hoeft een fermentatieroute alleen goed te zijn, niet wonderbaarlijk. Daaruit volgen twee dingen voor wie in biomanufacturing bouwt. Ten eerste: je kiest het molecuul op de kostenstructuur van de gevestigde partij, niet op marktgrootte. Een instappunt boven 40 euro per kilo koopt het recht om bij 200 kubieke meter onvolmaakt te zijn; een doel van 4 euro per kilo niet. Ten tweede: de bindende beperking verschuift veel eerder van de fermentor naar de downstream dan de meeste plannen aannemen, en in het DSP-rendement wordt de marge gemaakt of verloren. Verley doet dit bij een loonproducent in plaats van een eigen fabriek te bouwen, wat de juiste kapitaalbeslissing is en tegelijk een herinnering dat Europese tankcapaciteit van deze omvang schaars en al vastgelegd is: wie geen loonproductiecapaciteit zwart op wit heeft voordat hij zijn scale-upronde ophaalt, onderhandelt van de zwakke kant. Ook de regelgevende volgorde is opmerkelijk. Amerikaanse toelating binnen, Europa twee tot drie jaar weg: de thuismarkt gaat als laatste open. Die volgorde is inmiddels normaal voor Europese novel-food-deeptech en hoort in het plan te staan, niet als verrassing in de boardstukken.
Verley fermenteert wei-eiwit in tanks van 200.000 liter, verkoop gepland voor 2027
Het bedrijf uit Lyon produceert bèta-lactoglobuline op 200 kubieke meter bij een loonproducent en zegt op dezelfde prijs te zitten als Arla voor het uit melk gewonnen eiwit, meer dan 40 dollar per kilo.
Verley, het Lyonse bedrijf voor precisiefermentatie dat eerder Bon Vivant heette, produceert bèta-lactoglobuline in tanks van 200 kubieke meter en wil volgend jaar beginnen met commerciële verkoop. Medeoprichter en algemeen directeur Stéphane Mac Millan zette de stand van zaken uiteen in een interview dat AgFunderNews op 6 oktober 2026 publiceerde: „Op dit moment fermenteren wij in tanks van 200 kubieke meter (200.000 liter).” Het bedrijf sloot in februari 2026 een Series A van 32 miljoen euro, geleid door Alven, met deelname van Blast, het door Bpifrance onder France 2030 beheerde French Tech Seed fund, Sofinnova, Sparkfood, Captech en Founders Future.
Bèta-lactoglobuline, of BLG, is het wei-eiwit dat het functionele gedrag meebrengt waar de levensmiddelenindustrie om vraagt: het blijft oplosbaar en helder bij lage pH en onder hittebehandeling, en dat is precies wat een drank in staat stelt een hoge eiwitlading te dragen zonder krijtachtig te worden. Verley verkoopt het als FermWhey Native, een wei-eiwit met 95 procent BLG, en FermWhey MicroStab, een microgeparticuleerde en gefunctionaliseerde variant. Mac Millan noemt meer dan 20 toepassingen in food en beverage en geeft twee concrete formuleringscijfers: 25 gram eiwit in een shot van 100 milliliter, en UHT-drinkyoghurt die volgens hem „op zijn best begrensd is op 9% eiwit [naar gewicht]” en die tot 13 procent is gebracht.
De prijsvergelijking onderscheidt dit bericht van de meeste aankondigingen in precisiefermentatie. Mac Millan zegt dat Arla BLG uit melk wint en verkoopt „voor meer dan 40 dollar per kilo, en dat is dezelfde prijs als bij ons”, waarmee Verley gelijk staat met de gevestigde zuivelroute en er niet boven. Op regelgevend vlak kreeg het bedrijf in september 2025 in de Verenigde Staten een GRAS-brief zonder bezwaren, de eerste voor gefunctionaliseerde zuiveleiwitten uit precisiefermentatie. Canada loopt nog. Voor Europa verwacht Mac Millan goedkeuring via de novel-foodprocedure „in de komende twee tot drie jaar”. Commercieel richt het bedrijf zich op Noord-Amerika, Europa en de Golfregio.
Wat nog opgelost moet worden is de downstream, de zuiveringsstap na de fermentor. „DSP is wat je zuivering na fermentatie noemt: hoe haal je precies dat eiwit eruit, en alleen dat eiwit [uit de fermentatievloeistof]?”, zei Mac Millan, en hij voegde toe dat „het idee is om zo veel als 100% [van het geproduceerde eiwit] terug te winnen, als het kan”. Hij wil dat werk in de komende maanden afronden en volgend jaar beginnen met commercialiseren. De batches van 200 kubieke meter lopen bij een loonproducent en niet in een eigen fabriek.
Waarom dit telt voor AgTech-oprichters: het bepalende cijfer is hier niet de tankgrootte, maar de 40 dollar per kilo. Precisiefermentatie heeft tien jaar lang kostencurves verkocht die op een toekomstige schaal bij pariteit zouden uitkomen, en de bedrijven die de correctie van 2024-2025 doorkwamen zijn die welke stopten met het beloven van commodity-economie en een eiwit opzochten waarvan de bestaande prijs al hoog is omdat het bestaande proces al moeilijk is. Uit melk gewonnen BLG is een fractie met laag rendement en hoge waarde: daarom kan Arla meer dan 40 dollar vragen, en daarom hoeft een fermentatieroute alleen goed te zijn, niet wonderbaarlijk. Daaruit volgen twee dingen voor wie in biomanufacturing bouwt. Ten eerste: je kiest het molecuul op de kostenstructuur van de gevestigde partij, niet op marktgrootte. Een instappunt boven 40 euro per kilo koopt het recht om bij 200 kubieke meter onvolmaakt te zijn; een doel van 4 euro per kilo niet. Ten tweede: de bindende beperking verschuift veel eerder van de fermentor naar de downstream dan de meeste plannen aannemen, en in het DSP-rendement wordt de marge gemaakt of verloren. Verley doet dit bij een loonproducent in plaats van een eigen fabriek te bouwen, wat de juiste kapitaalbeslissing is en tegelijk een herinnering dat Europese tankcapaciteit van deze omvang schaars en al vastgelegd is: wie geen loonproductiecapaciteit zwart op wit heeft voordat hij zijn scale-upronde ophaalt, onderhandelt van de zwakke kant. Ook de regelgevende volgorde is opmerkelijk. Amerikaanse toelating binnen, Europa twee tot drie jaar weg: de thuismarkt gaat als laatste open. Die volgorde is inmiddels normaal voor Europese novel-food-deeptech en hoort in het plan te staan, niet als verrassing in de boardstukken.